اشعار زیبای شهریار

 

 

 

 در دیـــــاری كه در او نیست كســی یار كســــی

                                      كاش یارب كه نیفتد به كسی كار كسی

هــــــر كس آزار منِ زار پســـــندیــــــد ولــــــــــی

                                     نپـــســـــندیــــد دلِ زار مـن آزارِ كســــی

آخــــــرش محــــنت جانــــكاه به چـــــاه انـــــدازد

                                      هركه چون ماه برافروخت شبِ تارِكسـی

سودش این بس كه به هیچش بفروشند چو من

                                     ر كه باقیمت جان بود خریدار كســـی 

۞۞۞۞

زمســتان پوســـتین افزود بر تن کدخدایــــان را

                                     ولیـکــن پوســت خواهد کند ما یــک لاقبایان را

ره ماتم ســـــرای ما ندانم از کــه می پرســــد

                                     زمســـــتانی که نشناسد در دولت سرایان را

به دوش از بــرف بـالاپــوش خـز ارباب مــــی آید

                                     که لرزانــــــد تن عــــــریان بی برگ و نوایان را

طبیب بی مروت کــــــی به بالیــن فقیـــر آیـــد

                                     که کس در بند درمان نیست درد بی دوایان را

به تلخی جان سپردن در صفای اشک خود بهتر

                                     که حاجت بردن ای آزاده مرد این بی صفایان را

حریفی با تمســـخر گفت زاری شـــهریارا بـس

                                     که میگیرند در شــــــهر و دیار ما گدایــــان را

۞۞۞۞

شب همه بی تو كار من شكوه به ماه كردنست

                                     روز ستاره تا سحر تیره به آه كردنســت

متن خبر كه یك قلم بــــی تو ســـیاه شد جهان

                                     حاشیه رفتنم دگر نامه سیاه كردنســت

نو گل نازنـــیـن من تــا تــــو نگـــاه مــــی‌كنــــی

                                     لطف بهار عارفان در تو نگاه كردنســت

۞۞۞۞

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را

                                     که به ماسوا فکندی همه سـایه همــا را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین

                                     به علی شناختم به خدا قســـم خـدا را

به خـدا که در دو عــــالم اثر از فنا نمــــاند

                                     چو علی گرفته باشد سر چشمه بقا را

برو ای گدای مســــکین در خانه علی زن

                                     که نگین پادشــــاهی دهد از کرم گدا را

۞۞۞۞

راهــــی به خـــــــدا دارد  خلوتــــــگه  تنـــهایی

                                     آنجا که روی از خود آنجا که به خود آیــــــــی

هر جا که ســـــــری بردم در پــرده تو را دیــــدم

                                       تو پرده نشـــــــینی و من هـرزه ی هر جایی

بیدار تو تا بـــــودم رویـــــــای تو مـــــــی دیــــدم 

                                       بیدار کن از خـــــوابم ای شــــــــــاهد رویایی

از چشم تو می خیزد هنگامه ی ســــر مستی    

                                    وز زلف تو می زایــــد انگیزه ی شــــــــیدایی

هر نقش نگارینــت چــون منظره ی خورشـــــید   

                                    مجموعه ی لطف است و منظومه ی زیبایی

چشمی که تماشاگر دز حسن تو باشد نیست           

                                       در عشق نمی گنجد این حسن تماشـــایی

۞۞۞۞

آمـدی جــانـم به قربــانـــت ولـی حالا چرا ؟       

                               بی وفا،بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چــرا ؟

نوشدارویی و بعد از مرگ ســهراب آمــــدی          

                               ســـنگدل این زودتـر می خواســتی حالا چـــرا ؟

عمر ما ار مهـلت امروز و فـردای تو نیســــت           

                            مـن که یـــک امـــروز مهـــمان توام فــردا چــرا ؟

نـــازنــینا ما به نــاز تــو جـــــوانی داده ایـــم            

                             دیـــگر اکنـــون با جوانـان ناز کــن با مــا چـــــرا ؟

وه کــــه با این عمر هــــــای کوتـه بی اعتبار         

                                این همه غافل شـدن از چون منی شیدا چــرا ؟

آسمان چون جمع مشتاقان،پریشان می کند           

                                 درشـگفتم من نمـــی پاشــد ز هم دنیا چــــرا ؟

شـــهریارا بی حبیب خود نمی کردی ســفر          

                               راه عشق است این یکی بی مونس و تنها چرا ؟

بی مونس و تنها چرا ؟          

                               تنها چرا ؟ حالا چرا 

 

 

پیشنهاد می شود مطالب مرتبط زیر را مطالعه کنید:

فال حافظ

سری 1 اشعار حافظ

 

 

 

ورود کاربران