اختلال مو کندن

فراد مبتلا به اختلال مو  کندن یک میل اجباری برای کندن موی خودشان دارند طوری که این موضوع باعث می شود قسمتی از سرشان کم مو یا طاس شود، رنج و عذاب ببرند، و عملکرد اجتماعی و شغلی آنها مختل شود. بعضی افراد مبتلا به این اختلال ممکن است موی خودشان را بخورند. اختلال مو کندن می تواند در نوزادان نیز وجود داشته باشد اما معمولا در 9 تا 13 سالگی شروع می شود. افراد مبتلا به این اختلال معمولا اضطراب، افسردگی و اختلال وسواسی- اجباری دارند. اختلال مو کندن معمولا به یک یا دو جا محدود می شود، اما ممکن است چندین جای بدن را شامل شود. در اکثر مواقع فرد موی سر خود را می کند. اما بعضی افراد موهای ابروها، مژه ها، صورت، دست ها و پاها را نیز می کنند. افراد مبتلا به اختلال کندن مو، هربار فقط یک عدد مو را می کنند و این عادت ممکن است چند ساعت ادامه یابند. بعضی افراد مبتلا به اختلال مو کندن مشکل خود را پنهان می کنند. آنها کلاه می گذارند، روسری می بندند، لباس های آستین بلند می پوشند، مژه مصنوعی می گذارند، ابروهای خود را با مداد پر می کنند، یا موهای سرشان را طوری شانه می زنند که قسمت های خالی مشاهده نشود.

معیارهای تشخیص اختلال مو کندن

  • A . فرد به طور مداوم موهای خود را می کند و در نتیجه، بعضی قسمت های سر وی بدون مو می شود.
  • B . فرد به طور مکرر برای کاهش یا متوقف کردن کندن مو تلاش کرده است.
  • C . مو کندن باعث می شود در عملکرد اجتماعی، شغلی، یا سایر جنبه های مهم زندگی نابسامانی شدید به وجود آید.
  • D . علت مو کندن یک عارضه پزشکی عمومی نیست.
  • E . نشانه های یک اختلال روانی دیگر نمی توانند دلیل بهتری برای مو کندن باشند.

 

علل اختلال مو کندن

اضطراب، افسردگی و اختلال وسواسی- اجباری در افراد مبتلا به این اختلال زیاد مشاهده می شود. استرس نیز عامل بعضی موارد ابتلا به این اختلال می باشد. بعضی روان شناسان اعتقاد دارند که مو کندن مثل یک تقویت کننده مثبت عمل می کند، مخصوصا به این دلیل که فرد، پس از تجربه کردن یک تنش یا عصبیت با کندن موی خود احساس آرامش می کند.

درمان اختلال مو کندن

درمان بر اساس سن انجام می گیرد. اگر درمان با دقت انجام گیرد، اکثر کودکان مدرسه ای با ادامه رشد خود از این اختلال رها می شوند. در نوجوانان و جوانان یا بزرگسالان جوان، آگاهی دادن به فرد و خانواده وی در باره این عارضه تا اندازه بسیار زیادی می تواند باعث راحتی خیال آنها شود. وقتی اختلال مو کندن در بزرگسالی آغاز می شود معمولا با سایر اختلالات روانی مرتبط است. وقتی سایر اختلالات درمان می شوند، اختلال مو کندن نیز ممکن است خود به خود از بین برود. بهترین شیوه درمان، آموزش معکوس سازی عادت (HRT) است. در این نوع روان درمانی، روان شناسان به فرد یاد می دهند تا میل شدید یا هوس خود به کشیدن مو را بشناسند و این میل یا هوس را به جای دیگری معطوف کنند. دارو درمانی نیز برای درمان این اختلال به کار می رود.

ورود کاربران